Wie zijn wij?

Joyce van der Lelie (1956)
Diëtist/coach 

Na mijn studie diëtetiek, kwam ik er al snel achter dat het omgaan met gewicht en het maken van voedingkeuzes weinig met Kcal te maken hadden… maar veel meer met onbewuste processen in het leven van de mensen.
Wat betekent voeding in het gezin waar je geboren en of opgegroeid bent? Hoe er naar voeding wordt gekeken kan per cultuur sterk verschillen. Dan heb ik het nog niet eens over de echte eetproblemen die er zijn in onze maatschappij.


Ik ben mezelf gaan verdiepen in een andere benadering van voedingsproblematiek en met succes heb ik groepen begeleid waarin de keuzes gemaakt werden vanuit het hart en niet vanuit het hoofd.
Een bijzondere ontdekkingsreis….

In mijn dagelijkse werk als coach  maak ik gebruik van de inzichten en methodes uit de Transactionele Analyse, NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren), Systemisch werk, Emotioneel lichaamswerk en het Enneagram.

"Mijn uitdaging ligt in het ontwikkelen van ieders bewustwording en persoonlijke groei. Het is mijn drijfveer om mensen te raken, zodat zij zichzelf kunnen ontmoeten vanuit mildheid, dat is mijn inspiratiebron." En vanuit die basis kunnen wij kijken naar en ontdekken wat ons motiveert.

Dr. Suzette van IJssel (1968)
Geestelijk verzorger, onderzoeker en docent

Tijdens mijn studie Vrouwenstudies aan de UU in de jaren ’90 heb ik mij verdiept in eetproblematiek en behandelswijzen daarvan. Niet in de laatste plaats omdat ik in die tijd zelf –zoals zo mooi gezegd– ervaringsdeskundige was.

Ruim zes jaar lang heb ik last gehad van elkaar afwisselende periodes van anorexia en boulima. Bij de reguliere hulpverlening vond ik weinig begrip voor wat er werkelijk in mij omging en veel sturing naar wat door anderen werd gezien als wenselijk. Voor mij persoonlijk lag de oplossing in het mij spiritueel ontwikkelen.

Door meditatie, lichaamswerk en heel veel zelfreflectie leerde ik weer vriendelijk naar mezelf kijken en kwam ik dieper in contact met mijn gevoelens. Zo heb ik langzaam maar zeker onverwerkte gebeurtenissen en patronen uit mijn leven een plekje weten te geven en geleerd om mij aan de basis van mijn zijn weer veilig te voelen. Nog meer dan voorheen ben ik door deze periode gefascineerd geraakt door de vraag: ‘wat maakt dat mensen al dan niet tot bloei kunnen komen en wat is de rol die een hulpverlener in dit proces kan spelen?’

In mijn eigen zoektocht naar antwoorden op deze vraag ben ik in aanraking gekomen met heel veel verschillende werkvormen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het vak geestelijke verzorging en ben in 2007 gepromoveerd op een onderzoek naar spiritualiteit en humanistisch geestelijke verzorging. Ter aanvulling heb ik ook een opleiding in systemisch werk gevolgd. Ik ben lid van het WVGV® (Werkverband Vrijgevestigde Geestelijk Verzorgers).

In de tussentijd ben ik korte tijd werkzaam geweest als geestelijk verzorger in de psychiatrie en heb daar ontdekt dat er sinds de jaren ’90 niet zoveel was veranderd qua inzichten en aanpak rondom eetproblematiek. Dat stond in schril contrast met de weg die ik zelf was gegaan en de vele inzichten en manieren van heelwording die ik daarbij heb ontdekt.

In de professionaliteit van geestelijke verzorging en in die van het systemisch werk komen twee voor mij uiterst belangrijke waarden bij elkaar die in veel hulpverlening helaas niet aanwezig zijn: Ten eerste de aandacht voor de spirituele dimensie van problemen en ten tweede een diepe achting voor de autonomie van de ander. De ander geeft de richting en het tempo aan; als je een helpende hand wilt bieden moet je met de ander meebewegen, niet sturen.

Ik heb een diepe drijfveer om mensen op deze manier in de wisselvalligheden van het leven bij te staan.